Gevolgen van corona

We hebben nu al ruim vier maanden met de corona-maatregelen te maken. Een grote impact voor iedereen, voor de hele wereld. Ook de sportwereld stond op zijn kop. Wel of niet trainen, wel of niet op de trainingslocatie, wel of geen wedstrijden, en natuurlijk de grote vraag wel of geen Olympische Spelen.

Na de intelligente lockdown op 16 maart hebben we een aantal weken in de Arnhemse bossen getraind. Voorjaarszonnetje, natuurlijk, toch een soort van bijzondere saamhorigheid: het was in die opzichten prima. Minder prima is het natuurlijk voor het lijf. De ongelijke ondergrond is voor sprinters verre van ideaal. Andere spierbelasting, nieuwe pijntjes. Na een aantal weken mochten de sporters met een A-status van de NOC*NSF terug naar Papendal. Helaas was ik de enige uit de groep die zo’n status niet heeft. Onder begeleiding van Bart Bennema, of een van de andere atleten trainde ik alleen verder in de bossen. Gelukkig mocht ik relatief snel weer bij de groep aansluiten. Dat was sociaal gezien een enorme opsteker. Helaas had ik door die bostrainingen wel een voetblessure opgelopen, een scheurtje in het bot. ‘Helaas’ is eigenlijk een understatement. Want ook al was al duidelijk dat de Olympische Spelen niet meer zouden doorgaan, ik wilde na een lange blessureperiode eindelijk eens voluit in mijn nieuwe trainingsgroep kunnen trainen!

Ik zal ondanks de goede begeleiding niet fit genoeg zijn om eind augustus het ASICS NK Senioren te lopen. Er staat niks meer op het spel, er ligt niets in het verschiet. Prioriteit is nu alleen om de voetblessure goed te laten herstellen, en niet te overhaasten. Op naar betere tijden!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *